اسوه های هدایت

 

 

از نظر قرآن، رابطه رهبر با مردم چگونه است؟

از نظر قرآن، رابطه رهبر با مردم چگونه است؟

دو نوع بله قربان و اطاعت داريم: انسان گاهى بر اساس ترس و يا طمع و خودباختگى، از ديگرى اطاعت مى‏كند، همان گونه كه مردم از فرعون اطاعت مى‏كردند: «استخفّ قومه فَأطاعوه»(سوره زخرف، آيه 54) و گاهى بر اساس ايمان و عشق و محبت، چنانكه قرآن خطاب به پيامبر اسلام مى‏فرمايد: اگر خشن و سنگدل بودى، مردم از دور تو پراكنده مى‏شدند. «لو كُنتَ فَظّاً غَليظَ القلب لانفضّوا من حَولِك»( سوره آل‏عمران، آيه 159.)
در اسلام از رابطه ميان مردم و رهبر به «ولايت» تعبير شده است. كلمه «ولايت» به معناى پيروى همراه با محبّت است. رهبر الهى نه تكلّف دارد: «و ما أنا من المُتكلِّفين»(سوره ص ، آيه 86.) نه خود را بر سايرين ترجيح مى‏دهد: «أنا بَشرٌ مثلكم»(سوره كهف، آيه 110.) و نه حقّ خود را بيش از ديگران مى‏داند. در خطرها، مردم را رها نمى‏كند. حضرت على عليه السلام مى‏فرمايد: در جنگ‏ها پيامبرصلى الله عليه وآله از ما به دشمن نزديك‏تر بود. او از طرف خداوند مأمور است كه به مردم درود بفرستد: «و صَلّ عَليهم»(سوره توبه، آيه 103.) همان گونه كه مردم مأمورند به او درود بفرستند: «يا ايّها الّذين آمنوا صَلّوا عليه و سَلِّموا تَسليماً»(سوره توبه، آيه 56 .) پس رابطه رهبر و مردم، رابطه عشق و درود است، نه ترس و وحشت.

كتاب تمثيلات (تأليف حجة الاسلام والمسلمين قرائتي)

 
آيا تشبيه بعضى انسان‏ها به حيوان در قرآن، جسارت است؟

آيا تشبيه بعضى انسان‏ها به حيوان در قرآن، جسارت و ناسزاگويى نيست؟

با نگاهى به منافع حيوانات و عملكرد بعضى انسان‏ها، تشبيه «اولئك كالانعام بل هم اضلّ»( سوره اعراف، آيه 179) را حقّ و منطقى مى ‏يابيم؛
گران‏ترين لباس انسان، ابريشم، از حيوانات است.
مهم‏ترين غذاى انسان، شير و عسل و گوشت و ماست، از حيوانات است.
حيوانات وسيله باركشى و شخم زدن و منبع درآمد و اشتغال هستند.
تمام كارخانه‏ هاى پشم ريسى، چرم سازى، لبنياتى و مرغدارى ودامدارى‏ها كارشان به حيوانات وابسته است.
حيوانات بعضى معلّم بشرند. كلاغ، دفن مرده را به فرزند آدم و نسل او آموخت.
بعضى گزارشگر انبيا مى‏شوند؛ هدهد گزارش انحراف مردم سبأ را نزد حضرت سليمان آورد.
بعضى محافظ انبيا مى‏شوند؛ تار عنكبوت پيامبر اسلام را در غار حفظ كرد.
حيوانات قابل تربيت و آموزش هستند و لذا شكار سگى كه آموزش ديده حلال است.
حتى حيوانات آزار دهنده مثل مار، تنها كسانى را مى‏گزند كه به آنها نزديك شده باشند.
با توجّه به مطالب فوق، آيا انسان‏هايى كه از دور مردم آزارى مى‏كنند و مناطق دور دست را بمباران و موشك‏باران مى‏ كنند، از مار بدتر نيستند؟
افرادى كه شبانه روز براى مردم حيله و خدعه مى‏كنند و به خاطر رسيدن به هوسهاى بى انتهاى خود نسل انسان را به تباهى مى‏كشند، از حيوانات بدتر نيستند؟
آدم‏هايى كه يك تنه صدها پرونده جرم و جنايت دارند، از درّنده‏ترين حيوانات پست‏تر نيستند؟

كتاب تمثيلات (تأليف حجة الاسلام والمسلمين قرائتي)

 
<< شروع < قبلی 1 2 3 4 بعدی > انتها >>

صفحه 4 از 4
 

قرآن آنلاين

آمار بازديدکنندگان

mod_vvisit_counterامروز232
mod_vvisit_counterاین ماه1145
mod_vvisit_counterکل بازدیدها602001